خانهمطالب عمومیدورکاری به عنوان سبک جدیدی از کار کردن

دورکاری به عنوان سبک جدیدی از کار کردن

دورکاری به عنوان سبک جدیدی از کار کردن

در پست قبل تلاش کردیم درباره‎‌ی دورکاری به عنوان سبکی جدیدی از کار کردن سخن بگوییم که با گذشت یک سال از همه‎‌گیری کرونا به عنوان روشی مقبول برای اکثر ادارات و شرکت‎‌ها شناخته شده‎‌است. دورکاری همچون هر پدیده‌‎ای در کنار مزایا و جنبه‎‌های مثبت خود، مشکلات و نقاط ضعفی دارد که برخی از آن‎ها را می‌توان با بررسی و ارائه‌‎ی راهکارهایی کارآمد برطرف نمود. در این پست قصد داریم برخی از این نقاط ضعف را نام برده و درباره‎‌ی آن‎ها توضیح بدهیم.

از سری محدودیت‎‌هایی کلی که دورکاری به نسبت کار حضوری دارد، می‎توان به بی‌‎ثباتی و نامطمئن بودن از خطوط ارتباطی، هزینه‎‌ی بالای نصب تجهیزات سخت‌‎افزاری، عدم آشنایی مدیران و کارمندان با کاربردهای دورکاری، پایین آمدن روحیه‎‌ی گروهی بین کارمندان و … اشاره کرد که در ادامه با جزئیاتی بیشتر این موارد را از نگاه مدیران و کارمندان بررسی می‌‎کنیم.

نگاه منفی مدیران به دورکاری:

  • عدم دسترسی به کارمندان: مدیران ممکن است در این روش کارمندان را دور از دسترس خود بدانند و تصور کنند چون قادر به دیدن آن‎‌ها نیستند،  نمی‎‌توانند بر عملکرد آن‎ها به خوبی نظارت داشته‌‎باشند.
  • کاهش یافتن بهره‎‌وری: مدیران در دورکاری نگران هستند که آیا کارمندان ساعات کاری خود را با کار کردن پر می‎‌کنند یا مشغول امورات مربوط به خانه هستند؟
  • از دست رفتن  امنیت اطلاعات سازمان: مدیران نگران هستند که اطلاعات و دیتا بیس‎‌های سازمان طی روند دورکاری به بیرون درز کند.
  • اختلال در رابطه‌‎ی بین مدیر و کارمند: طی روند دورکاری دسترسی به یک‎دیگر از زمان کار حضوری سخت‎‌تر خواهد شد و اگر خط و مشی و برنامه‎‌ریزی دقیقی برای این ارتباط درنظر گرفته نشود ممکن است مدیران تصور کنند رابطه‎‌شان با کارمندان دچار اختلال شده‎‌است و نمی‎‌توانند انتقاد و خواسته‎‌هایشان را به خوبی برای کارمندان مطرح کنند.
  • اختلال در ارتباط با ذینفعان: این مورد خصوصاً در کسب‎‌وکارهایی که مشتری به صورت حضوری باید به آن مراجعه کند، مطرح است. ممکن است مدیر نگران باشد خالی بودن شرکت یا اداره از کارمندان، کسب و کارش را در نظر مشتریان بی‌‎اعتبار جلوه دهد.

نگاه منفی کارمندان به دورکاری:

گرچه در نگاه اول به نظر می‌‎رسد همه‎‌ی کارمندان از دورکاری استقبال می‎‌کنند اما در واقع اینگونه نیست. به دلایل زیر برخی از کارمندان کار کردن در فضای شرکت یا اداره را بر کار کردن در خانه ترجیح می‎‌دهند:

  • ارایه‎‌ی گزارش و بایگانی کردن کارها: برخی از کارمندان بسته به سمت خود موظفند که در ایام دورکاری از کارهایی که انجام می‎‌دهند گزارشی مکتوب تهیه کنند و به مدیر واحد مربوط ارائه دهند که ممکن است تایپ کردن و ارائه‌‎ی این گزارشات روندی زمان‌‏‎بر باشد.
  • هزینه‎‌های مالی دورکاری: دورکاری ممکن است برای کارمندان هزینه‎‌هایی داشته باشد از جمله هزینه‎‌ی اینترنت، برق، تجهیزات کامپیوتری و …
  • فراهم نبودن شرایط کار در خانه: بسیاری از افراد بستر مناسب برای کار کردن در خانه را ندارند برای مثال می‎توان خانواده‎‌های پرجمعیتی که فرزند کودک دارند را در نظر گرفت.
  • از بین رفتن روحیه‌‎ی تیمی و کاهش بهره‌‎وری: کارمندان در روند دورکاری ارتباط کمتری با همکاران خود در پروژه دارند و ممکن است این موضوع روحیه‌‎ی هم‎‌تیمی بین آن‎ها را کاهش دهد و در نتیجه منجر به کاهش بهره‎‌وری تیم باشد.

با ذکر کردن این معایب همچنان می‎توان مشاغلی را ذکر کرد که طی روند دورکاری با اتکا به راهکارهایی دقیق می‌‎توانند هدف شغلی مورد نظرشان را پیش ببرند. از جمله این مشاغل: مشاغل مطالعاتی و پژوهشی، مشاغل کامپیوتری مثل برنامه‌‎نویسی و طراحی وب، مترجمی و نویسندگی، کارهای مربوط به فروش و استراتژی‌‎های مارکتینگ، کارهای محاسباتی مثل حسابداری و بسیاری دیگر از مشاغل خدماتی. در مقابل نیز می‎توان از مشاغلی نام برد که در آن‎ها امکان دورکاری وجود ندارد یا با دورکاری بهره‎‌وری آن‎ها به طور چشم‎گیری کاهش می‎‌یابد مثل: کارهای عملی همچو پزشکی و دندانپزشکی، مشاغلی اجرایی مثل پلیس و آتش نشانی و سایر شغل‎‌هایی که نفوذ و حداکثر نظارت مستمر بر آن‎ها لازم است.

حالا با بررسی و شناخت تعدادی از این مشکلات چگونه می‌‎توانیم آن‎ها را رفع و درصدد گسترش دورکاری برآییم؟ تعدادی از این راهکارها عبارتند از:

  • گسترش پهنای باند و شبکه‎‌های کامپیوتری
  • گسترش اتوماسیون اداری
  • شناسایی مزایای دورکاری و کاربردهای آن به عموم مدیران و تصمیم‌‎گیران
  • توسعه و نگهداری نیروی متخصص فناوری اطلاعات
  • تبلیغ و انتشار اطلاعات درباره‏‌ی فرصت‎‌های از راه دور
  • معرفی جهانی برخی مزایای نسبی نیروی کار ایرانی

در نتیجه شاید دورکاری برای برخی از ما خوشایند و برای برخی دیگر ناخوشایند باشد اما شاید بتوانیم با تعیین سازوکارهای مربوط به آن، نظم و سرعت را افزایش دهیم و به این پدیده به عنوان یک فرصت نگاه کنیم نه شرایطی پدید آمده از سر اجبار.

به اشتراک گذاشتن با :
امتیاز به این مقاله
نویسنده

minam@delino.com

بدون نظر

پیام بگذارید