خانهمطالب عمومیغذا خوردن در کهکشان راه شیری

غذا خوردن در کهکشان راه شیری

غذا خوردن در کهکشان راه شیری

ما در زمین به طور خیلی عادی به کارهای روزمره خودمون می رسیم. مثل غذاخوردن که وقتی گرسنه هستیم خیلی عادی و بدون دغدغه در یخچال رو باز میکنیم و هر چیز خوشمزه ای که در دسترس باشه رو می خوریم و برامون هیچ چالشی هم نداره.

اما در فضا همه چیز تغییر میکنه و کارهای عادی مثل غذا خوردن به یک چالش تبدیل میشه، از تهیه مواد غذایی گرفته تا شیوه غذا خوردن در بی وزنی.

غذا خوردن یکی از مهمترین بخش های زندگی یک فضانورده، چون خوردن غذا در حالت بی وزنی اصلا کار راحتی نیست.

فضانوردان حتی میزان مصرف کالری معینی در یک روز دارند که بسته به وزن، قد و سن هر کدام متغیر است که توسط متخصصان پزشکی، کارشناسان تغذیه و آشپزهای مخصوص تهیه می شود. برای مثال مصرف باکتری های پروبیوتیک و یا نوشیدنی هایی حاوی ترکیبات آنتی اکسیدان برای افزایش سیستم ایمنی خدمه پروازی در ماموریت های طولانی مدت فضایی فرموله میشه. همچنین وعده های غذایی رو در پرتو الکترونیکی قرار میدن تا امکان رشد میکرب و باکتری ها در غذا از بین بره.

فضانوردان باید حجم مواد مغذی رو در غذایی مشخص مصرف کنند تا انرژی مورد نیاز بدن را برای فعالیت های روزانه به دست بیارن و همچنین هزینه ارسال هر کیلو مواد غذایی به فضا تقریبا معادل ۱۰ هزار دلاره که این محموله ها شامل آب، غذا، ظروف و غیره است، پس تا جای ممکن باید غذا هایی رو مصرف کنند که بیشترین مواد مغذی و کمترین حجم رو داشته باشند.

چالش اصلی در بسته بندی های غذاست که طی این چند سال تغییرات زیادی در وعده های غذایی و بسته بندی های وعده ها در فضا برای فضانوردان رخ داده است.

 

غذا خوردن در کهکشان راه شیری

 

اولین وعده غذایی در سال ۱۹۷۰ میلادی در یک تیوپ آلومینیومی شبیه خمیردندان بسته بندی شده بود تا فضانوردان به راحتی بتونند به طور مستقیم از تیوپ استفاده کنند و یا غذاها رو به صورت خشک و یخ زده با خود می بردند و غذای خشک خودشون رو با آب گرم مخلوط می کردند تا کمی نرم بشه و این غذای بی مزه رو بخورند، فکرش رو بکنید در اون شرایط بی وزنی و در خلا باید غذاهای بی مزه رو بخورند یا در کیسه های پلاستیکی بدون هوا بریزند.

استفاده از غذای مایع یا حتی خرده های کوچک غذایی به دلیل معلق شدن در فضا برای افراد و تجهیزات خطرات جبران ناپذیری به وجود می آورد. به همین دلیل  فضانوردان معمولاً به جای نان های عادی، از نوعی نان ذرت مکزیکی استفاده می کنند که به قدر کافی کوچک پخته شده است که فضانورد بتواند یکباره آن را در دهان خود قرار دهد.

شاید براتون جالب باشه بدونید که ذائقه فضانوردان هم تغییر می کنه و ممکنه کسی که طعم شیرین رو دوست داره، به غذاهای شور میل پیدا کنه یا به غذاهایی که قبلا دوست نداشته تمایل بیشتری پیدا کنه و یا بر عکس این موضوع٫

به دلیل بی وزنی و کمبود آب، شستن ظرف ها در فضا معمول نیست و تا حد ممکن از دستمال مرطوب استفاده می کنند. همچنین قاشق و چنگال خودشون رو با نخ به دستمال مخصوص میبندند که با چسب به لباس فضانورد میچسبه و یا با استفاده از آهن ربا به میز یا کیف خود میچسبانند.

امروزه با پیشرفت علم و تکنولوژی تنوع بیشتری در وعده های غذایی و ابزار آماده سازی غذای فضانوردان به وجود آمده و بخش مهمی از نیاز فضانوردان رو تامین میکنه. در حال حاضر دانشمندان در پی کشف راه هایی برای تولید و کشت گیاه و مواد مورد نیاز خود در فضا هستند. نکته حائز اهمیت اینه که باید تمام رژیم های غذایی بر پایه حفظ سلامت فضانوردان برنامه ریزی شوند.

به اشتراک گذاشتن با :
امتیاز به این مقاله
نویسنده

info@delino.com

بدون نظر

پیام بگذارید